Mesafeler Anıları da Siler.

Bugün çok sevdiğim arkadaşım, dostum “B…” Amerika’ya taşındı . İki gündür yoldaydık onunla . 1500 km ye yakın eşya yüklü kamyonu kullandım. Kamyonu ara sıra oda kullanabilirdi ancak onun kulllanmasını istemedim . Zira o araç kullanınca konuşamıyor. Konuşursa sapakları kaçırıyor. Bende onunla olduğumuz son iki gün sadece konuşmasını istedim, onu dinlemek bana iyi gelir diye düşündüm .Başkalarına anlatamadığım şeyleri ona anlatabiliyorum en azından. Biliyorum ara sıra yine telefonlaşacağız ancak aramızdaki mesafeler açılacak. Anılar unutulmaya yüz tutacak. Sonra konuşacağımız şeyler azalacak . Bir yerlerde kayıtlıysa yaşadığımız şu hayat anca o zaman yeniden izleyebileceğiz ve yeni bir sohbet yeşerecek aramızda . Zamanla birbirimizi dost olarak sevdiğimiz gerçeğinin gerekçelerini, paylaştığımız sevinçleri, üzüntüleri , fedakarlıkları vs her şeyi anımsamayı da bırakacağız . Hayat insanı zamanla birbirine yabancılaştırıyor. Bunu bilmek insanın ne kadar canını acıtsa da alışmaktan başka çare bırakmıyor. Sonra düşünüyorum da artık kimi sevdiğimizi ve bunun hiçbir gerekçeye ihtiyaç duymaması gerektiği sonucuna varıyorum . “Dostum” yada “sevgilim” seni seviyorum ve sevmiştim . Sen mutlaka buna değer biriydin ben bugün bunun nedenini bilmesem de. Bilmeye gerekte yok herhalde. Özleyeceğim seni. Yeni taşındığı yerde umarım mutlu olur, zira onun da artık sırtındaki yükleri attığını görünce onun adına mutlu olmaya çalışıyorum. Yine de kalbim buruk. Yüreğimde bir boşluk daha açıldı sanki.

Şimdi dönüş yolundayım. Uçuşum aktarmalı ve 8 saat sürecek nereden bakarsan. Onun şehrine de zaten uçakla gelmiştim ve eve dönüşüm için iki uçak değiştirmem gerek şimdi. Kelimelerin yapraklarına asıldığı fesleğen bahçesine bir nefeslenmeye geldim birazcık, zira 8 saat boyunca düşüncelerim ara ara sekteye uğratacak kalbimin atışlarını.

Sağlıcakla

Müzik: Reza Bahram – Bi Khabar