Gözlemlerden, düşlerden, bazen sokaktan doğan kısa veya uzun anlatılar.
Dış kapı ve kapının kenarlarındaki camekanlara siyah, kocaman perdeler gerilmişti. Dışarıdan fotoğraf alanlar çoğalınca, yıllara bağlı olarak böyle bir çözüm düşünmüş buranın sahipleri. Kapıldıkları bu duygu selinde insanların birer hatıra…
Zaloğlu Rüstem’i bilir misiniz? Ya meşhur hikayelerini? Bizim oralarda meşhur olan hikayelerinden birisi şudur. Derler ki; babası öldükten sonra Zaloğlu, babasının yerine geçer. Bunu fırsat bilen düşmanları, onun toyluğundan istifade…
Kimi nesneler yok olup maziye karışsalar bile hatıraları olduğu yerde durur. Gelecek nesiller onların nasıl birşey olduğunu sadece yazılardan yada resimlerden bilirler. Hakikatte ise onlara dokunmamış ve nelere aracılık ettiklerini bilmezler.…
(Ş.’in günlüğünden.) “Zoraki gülümsemeleriniz oldu mu hiç sizin? Hiç, içiniz gülmeden dudaklarınıza eğreti bir gülüş yaydınız mı? Dudaklarınız sadece bir alışkanlık olarak o görüntüyü takındı mı? Kendinize karşı riyakârlık dolu…
(Ş.’in günlüğünden.) Gerçeğin ta kendisiyle karşılaştığın gün ben bir yalanın tam ortasında, cenderede sıkışmış olarak kalakalacağım. O gün beynim, kalbim ve ruhum beni terk etmiş olacak. Kafası bedeninden ayrılmış bir…
Çocukluğumuzda öyle her şey yoktu. Yaldızlı oyuncaklar, elektronik aygıtlar, cep telefonuyla oynanan oyunlar, bilgisayarlar yoktu. Kendi yaptığımız çamurdan oyuncaklar, ve tahtadan arabalar vardı. Bir de narin plastik toplar. Toprak zeminlerde…
“Üzerine bir daha yazı yazamayacağım çağlaların sahibinin, aziz ruhuna ithafen.“ Sabah ezanı ile kalkar güneş doğmadan önce kahvaltıya otururduk. O saatte uyanmanın tek iyi yanı, gölün üzerine düşen güneşin şavkını…
Size daha önce çağlalar dan bahsetmiştim hatırlarsanız.O, bizi kendimizden geçiren çağlaların tuttuğu kayısı ağaçlarının, dört tane olduğundan hani. O dört ağaçtan geriye şimdi; dallarının bir çoğu kurumuş,gövdesinde meydana gelen çürüklerin…
Bu anımı yazarken şimdi ben çocukluğumdan çok uzakta, beni oraya götürebilecek her nesneden ıraklarda bir gurbetteyim. Siz gündüzü yaşarken ben, sabah sancıyla kalktığımda ölmeyi istediğim, gündüzünü hastanede geçirdiğim bir günün…
Aylar sonra sandığını açmıştı .Ne hevesi vardı nede arzusu. Renkler, desenler sanki anlamını yitrmişti. Ne nakışlar ne hazırlanan diğer kumaşlar bir cazibeye sahip değildi. Oysa modern çağlara ulaşmadan hemen öncelerde,…
Havanın sert, insanın sert, hayatın büyük oranda dert olduğu bir coğrafya da yaşamanın zorluğunu en çok çekenlerin hemcinsleri olduğunu öğrenmesi için zaman olanca hızıyla akıp gitti. Bir gün gerçeğe uyandığında…
Eylül ayında kalmıştık değil mi sevgili okur Karamsarlık akıyor her kelimeden, her satırdan her paragraftan. Ümitsizlik ve bedbinlik böyle bir şey işte. Koy veriyorsun kendini bir rüzgârın önüne, o rüzgarda…
Her şeyin bir hikayesi var. Her yolun,her insanın,her canlının,her nesnenin kısaca. Kendi lisanlarıyla konuşurlarken bunlar,biz onların hikayelerini yazmalı mıyız. Bize borç sayılır mı bu hikayeleri yazmak? Bir de hikaye deneyelim.…
Anlatacağım hikâyenin yaşandığı sene yatılı okula daha yeni gitmiştim. Benim için zor bir dönemdi. Psikolojim alabildiğine bozulmaya başlamıştı. İlk başlarda kendim için bir başarı olarak gördüğüm bu durumu yatılı okulun…