Soğuk, yanaklarını hafif ısırıklarla keserken Hicran adımlarını yavaşlatarak yürümeye başlamıştı. Şairin bıraktığı cümle hala aklına dolanıyor, yer yer soru işaretleri koyuyordu. “ Ben bir derviş değilim ya da bir müjdeleyici.…
“Yazma” demişti deli adam, aşık olduğu, bedeni engel olsa da yüreği panzer gibi olan naif kıza. “Sonra bekliyor insan…”diye devam etmişti. Söylenecek sözünün tükendiğini sandığı anda kız “Ben seni hiç…
Ben bu korkuyla nasıl yaşayacağım şimdi? Hayat bana bir şans daha verecek mi, seni son kez görebileyim diye? Bilmem, belki verir… belki de vermez. Ama varlığının bilinciyle yaşamak kadar güzel…