AZİZEM!

Azizem!

Sonbaharın ilk yaprağı yere düştüğünde sevdamın yeniden çiçekleneceğine olan inancımın perçinleneceğini kim bilebilirdi Azizem? Bir kez daha bak gökyüzüne, göç yollarını tutup bulutlara yol gösteren kuşların serenadı yeniden dönüşü müjdelemiyor mu yoksa? Ya okyanusları aşıp yurduna geri dönen somonlar habersiz miydi bu müjdeden? Ya da leylekler, neden dönüyorlardı evlat acısı çektikleri yuvaya? Neyin kavgasıydı bu aylar ve yollar boyunca?

Yer yer eprimiş duvarlarda asılı duran kilimlere işlenmişti hani, bir ceylanın peşinden koşarken ceylanın değil yârin gözleriyle vurulduğu avcının. Avının Siyabend’i uçurumdan attığı günden başka kim görmüş avcılarında vurulduğunu? Sen ve ben. İkimiz gördük sadece. Birde Şahmeran vardı, inandığı yerden zehirlenen ve yer altında hapis bir kadın. Gözlerinden vurulduğum günden beridir kaçmaktayım sevdadan, aşktan. Dervişlerin, sunakların, tapınakların ardı sıra koştuğumu görenlerin baktıkları yer divaneliğim değildir. Akan hicran yanımdır kıyıldığım günden bu yana.

 Bir ben avcı, bir de sen av, gözleriyle uçurumdan beni yuvarlayan.  Senden habersiz klamlar, dengbejler, ozanlar, abdallar.  Bir rüyanın esiri olmuşlar, sonra da o seyran gecelerin karanlığına bürünerek hicran yudumlayanlar anlar bunu Azizem.

Özgürlüğün kıymetini kölelerden iyi bilenler vardır. Onlar ki alışmak bir yana, her gün içeri doğru kanarlar.  Bir kuşlar bilir özgürlüğü, birde sevdanın parmaklıkları arasında hasrete tutsaklar.

 Azizem! Yıllanmış yılların ardında köze dönmüş yüreğin elması! Parıldayan bir çift mercan görünür rüyalarımda her gece. Dalar dalar boğulurum peşi sıra mavilere bezenmiş hazinenin. Sulara karışır okyanus karanlığında yaşlarım. Yinede tutamam kendimi. Her gün yeniden süzülür, yiten zamanın ardında yeniden ve yeniden başlarım.

Azizem! Zamanın ezici hükmü karşısındaki yılgınlığıma ver kelimelerin yıpranmışlığını. Gökyüzü kırlangıç ağıtları ile çalkalanırken, ters lalelerin duruşuna bürünüp gönlümün çağrısına kulak verdim gecelerce. Sensin! Diyordu. Hürriyetim! Nefesim! Kuşatılmış ülkem! Evrenim! Çağrına geldim. Çağırdın geldim. Her daim özlem ile karılmış bir yudum su kırbamda. Sen göz göz çiçeklenirken ben orada bittim. Saldım köklerimi arz’ın sıra. Bak buradayım işte. Esrarına uzun zaman sonra vakıf olduğum bahçendeyim.

Azizem! Gün batımının ardından, kuzeyin rengârenk ışıkları sararken dünyayı, sen açığa çık diye ben esir denilen evrenin karanlığa akmaya devam edeceğim. Kederi yaratan, devayı bir çiçeğin bağrında saklarken ve o enfes koku alırken bizi gömüldüğü yerden içeri, tutunacağımız bir yaprak değil. Bir sanattır. Bir ümittir o.

Ve sen ümidimsin. Tarumar edilmiş gençliğimin yalancı baharından uzakta tutunduğum kardelen şefkatindesin. Onu öğrenmek için zamanı senden binlerce fersah uzağa sarmak gerekmiş olsa da, her halinin güzelliğindendir arayışım.

Azizem! Satırlar metaforların ağırlığından yan yatsa da, gökyüzünde arayışı devam edenlerin bakışları hep dik yamaçlara tırmanıp zirveleri mesken tutmuştur. Keremkârdan âşıklara bir saltanat olarak bahşedilmiş bu ulaşılmaz enginlik, bir hediyedir.

Ve sen Azizem!

Bir gün bir zirvenin burcundan,

 Bir gün bir kardelen sıcaklığından,

 Bir gün bir özgürlük kuşağından,

 Bir gün ters bir lalenin mütevazı duruşundan,

Bir gün bir kölenin esir bakışından,

Ve bir diğer gün yurtsuz bir göçmen kuşun kanadından düşüyorsun seyrime.

Aklımın rağmına, melankoliyi yükletip beynimdeki hamallara, kalbime istiflsende, kırlangıçların ağıtlarına her daim dem tutan besten çalsada, mercandan kayalıklarla donanmış boğazımdan aşağı tuza bulanmış mavilikler aksada, bu seyr-ü sefer den dönüş yok Azizem.  Zira kırılmış vazolar toplanmasa da, güzelliğinin hakikati tartışılmaz.

Zamanın borda yanına yüklendiğimiz yerden sonsuzluğa akıyoruz. Bir ümidim sonsuzluktadır. Bir ümidim içimden çıkmayan can’da…

Müzik : Yalda Abbasi ,Ayyoub Saeidi,Mojgan Hoseyni: (Jane Shirin)