Boş Sandalyeden Seine Nehri Kıyısına.

Dış kapı ve kapının kenarlarındaki camekanlara siyah, kocaman perdeler gerilmişti. Dışarıdan fotoğraf alanlar çoğalınca, yıllara bağlı olarak böyle bir çözüm düşünmüş buranın sahipleri. Kapıldıkları bu duygu selinde insanların birer hatıra almasını engellemek yerine, hem içeridekilerin rahat edeceği hem de dışarıdakilerin kolayca resimler çekebileceği bir çözüm sunmuşlar. Bir hatıra almak yetmedi bana; üstüme başıma, aklıma, kalemime sinmiş bu sevdanın bir de kahve kokusunu çekmek, hayalen olsa da aynı masada oturmak da vardı aklımda. Bu yüzden içeri girip seninle bir kahve içmeliydim.

Daha içeri adım atar atmaz hasretini buram buram içime çektiğimi anladım. İçeride seni göreceğim konusunda ise bir o kadar heyecanlıydım. Usulca içeri süzüldüm. Kalbime sözüm geçmiyor; yerinden çıktı çıkacaktı. Gözlerimi yumdum ve sessiz, derin bir soluk aldım. Sonra açıp gözlerimi oturduğun yere diktim. Yıllar önce uğrak yerimiz olan bu mekândaydım yeniden. O atmosfer etrafımı sarıp sarmalamıştı. Ancak öyle bir talihsizlikti ki içerisi bomboştu ve garson kız hariç içeride başka kimse yoktu. Seni tanıyor olabilirler diye adını soracaktım ki aklıma birdenbire birbirimizden çok uzaklarda oluşumuz geldi. Yoktun, sevgilim.

Masamız orada öylece duruyordu. Gidip senin yerine oturdum ve kendime baktım; bir an kendi yerime oturup sana bakmak istedim ama yapamadım. Korktum gözlerinden… Özlemin vuracak beni bu tenhada, diyeydi korkum. Bu ilk ayrılığımız değildi elbet; ancak bir dahakine burada buluşabiliriz diye aklımda kalmış, her ne hikmetse.

Evet sevgilim, sen tüm mekânlarımızda olduğu gibi burada da yoktun ve ben seni her baktığım yerde aradığım gibi burada da aradım. İkimizin oturduğu o masada bu defa tek başıma oturdum ve seni sordum karşıdaki sandalyeye; lakin sen yine yoktun. Ben de yoktum aslında. Sen alıp götürmüştün beni.

Sonra çıktım ve Seine nehrinin kenarına doğru yürümeye başladım. Bu defa koca insan kalabalıklarının arasında seni aradım. Yüzler aktı önümden; her birinde seni aradım. Buldum mu, bulamadım mı bilmiyorum… Ama o gün anladım: seni aramaktı artık benim gerçeğim ve bu gerçek, seni bulmaktan çok uzaktaydı.

23.11.2024, 19:51

Müzik : Grup Abdal – Bağlandı Yollarım Kaldım Çaresiz