Boşa

Bazen amacınıza ulaşmak için bir işe niyetlenirsiniz ve ardından niyetlendiğiniz o işi başarırsınız . Sonra bir bakarsınız ki o başarı sizi amacınıza ulaştırmamış. O vesile kılmaya uğraştığınız şey boş bir çabaymış. Birde zaman sizi önüne katıp, bir rüzgarın yaprağı sürüklediği gibi sürüklüyor siz tutunmaya çabalarken. O arada güneş, kum taneleri, toz, yağmur çamur nasıl yaprağı çürütüyor ve tüm güzelliğini çalıyorsa, öylece kendisinden çalınmış biri olarak kalakalmak tuhaf ve ürkütücü olduğu kadar da hazin. Sonbaharın hazin olması bu yüzden belki de. Çalınan bir yaşamı simgeliyor her ne kadar yeniden doğuşu müjdelese de.

Bugün tam da yedi yıl , koca yedi yıl sonra, ilk yola çıktığımda ,oraya varabilirsem şayet kendimi amacıma ulaşacağımı sandığım yere geldiğimde , diyorum ki bana bu yedi yıl bir amaç verdi ama bunun yanında, benden mutlu olma duygumu çaldı. Yok yani. Ne yeni bir giysi, ne araba, ne ev, ne yeni bir pasaport mutlu olmak için içimdeki ölmüş duyguya baston bile olamıyor. Dürtüyorum, tutup kaldırıyorum. Eline bastonu tutturuyorum ama yığılıp kalıyor o his. Nihayet diyorum ki “Evet , artık her olanı, her kovaladığımı olması gerektiği için kovalamışım ve bundan sonra da olması gerektiği için kovalayacağım. ” Heyecan yok, his yok. Sadece mücadele duygusu var. Neden var oda meçhul.

Sağlıcakla.

Müzik : Febyo Taşel feat. Caner Güneysu – Su