Kendiyle Baş başa Kalmak

İnsan kendisiyle baş başa kalmalı. Yalnızlık değil kastım. İstediğiniz zaman yalnız kalma imkanını ve vasatını oluşturabilirsiniz. Çıkar sessiz sakin bir yere gidersiniz ve yalnız kalırsınız. Bu yalnızlıkta kendinizle birlikte götürdüğünüz bir çok şey vardır. Aile, eş, dost, akraba, maddi durumlarla alakalı değerlendirmeler, (çoğunluğumuzun bu anlamda sahip olduğu tek şey kaygıdır tabi) işle ilgili konular vs….

Çok sevdim seni

Ben seni çok sevdim be kadın Sana yalan söyleyecek kadar çok. Hem de seni incitecek kadar. Çok sevdim seni gerçekten çok.

Şüphe -2-

(Ş.’in günlüğünden.) “Zoraki gülümsemeleriniz oldu mu hiç sizin?  Hiç, içiniz gülmeden dudaklarınıza eğreti bir gülüş yaydınız mı? Dudaklarınız sadece bir alışkanlık olarak o görüntüyü takındı mı? Kendinize karşı riyakârlık dolu bakışlarla baktınız mı ayna karşısında? Nasıl bir histir o, bilir misiniz? Aynalar nasılda düşman gibi görünür. Cehennem zebanisi tadında bir görüntüdür. Görüntüsü bile cezadır. Tadı…

Bağ.

Gözlerin mahzende yüzyıllarca saklanıp yıllanmış bir şarap gibi. Arzumu tüm yüzüne kenetliyor. Baksam bağlar çiçekleniyor, bakmasam yüreğim eziliyor. Hâlbuki hiç şarap içmedim ben o mahzenlerden. Hiç de geçmedim o bahçelerden. Fakat tutkuyu anlatırken sadece şaraptan bahsediyorlar aşıklar. Bağların adına ise “İrem” bir tek diyorlar.  Yüzyıldır sana aşıklığın tutkusu, Ah ! o İrem bağlarından şarap içmek…

Olmamışlık.

Hep aynı kelimeleri kullandığımı fark ettim bir süre önce. Hep aynı yerler, aynı kişiler ve aynı sözler. Başka herhangi bir sözcük, nesne yada kişi yokmuş gibi etrafımda.  Bu his bana yazmayı bıraktırmaya çalışan sinsi bir düşman gibi. Sevdiğim ne varsa onları yazmak güzelliğinden beni mahrum bırakmak isteyen bu duygu, daha iyisini yapabilmek için mi kamçılıyor…

Adınla Başlıyorum.

Sana yeniden mektuplar yazmaya başladım. İçimde tuttuklarımı başka türlü nasıl dışarı çıkarabilirdim ki? Şu sıralar yazmaya verdim kendimi. Şiir, deneme yada hikayeden ibaret olan uzun yazılar değil hiçbiri. Sadece isimler. Günlerdir ismini yazıyorum türlü türlü kalemlerle, türlü türlü şekillerle. Bir yazı çeşidi öğrenmeye çalışma bahanesiyle yapıyorum. Aslında bu sanat öğrenmek gibi bir amacım yok. Yalnız…

Leyla’nın Evi – Zülfü Livaneli

Geçenlerde Netflix’te Black List isimli bir dizinin bir sezonundan birkaç bölüm izledim. Yardımcı karakterlerden birisi ana karaktere hitaben diyordu ki, -Çok zekisin, akıllısın fakat her şeyi kontrol edemezsin. Bazen kadere teslim olman gerekir. Kaderle ilgili ,kimileri buna evrenin gücü, kimileri ilahi irade, kimileri ise görülmeyen bir yönlendirici gücün varlığından bahsediyor. İnsan eğer inançlıysa elbette kadere…

Fesleğen! Bu Sana

Ne zaman daralsam kendimi buraya atıyorum. Başka yerim yok galiba. İnsanın kendi içinde sığınacak sadece bir limanının olması iyi mi yoksa kötü mü bilemiyorum da, bildiğim rahatlamayacak olsam da buraya gelmem gerektiği. Yine geldim yine burdayım. Beni terk etmeyen ve benimde terk edemediğim bir başka beni , bir başka duyguyu , en sevdiğimi bulduğum yerdeyim….

Bayrama Dair.

Bir bayram daha geldi çattı. Eksik tadıyla ve tuzuyla yaşanması gereken bir zaman dilimi. Kısmen buruk geçse de, teselli bulacağımız şeyler de yok değil. Sağlıklı olmak, sevdiklerimizin sağlığını koruma adına bir takım fedakarlıklarda bulunmak birer kazanım sayılabilir. Kimlerin bu anlamda neler yapmadıkları, ne gibi yanlışlar yaptıkları değil bizi insan olarak ilgilendiren hususlar. Bizi ilgilendiren kendimizin…

Onu Yaşayarak Onunla Yaşamak.

İnsanın kafasının içinde ve kalbinde bir sevgili ile yaşaması, dünyanın en güzel hediyesi. Çünkü istediğin kadar sevip , istediğin kadar özleyebiliyorsun. O , sana o kadar ait ki; onunla sen aynı bedende tek ruh olarak yaşıyorsunuz. Kimileri için bu çekilecek hal değil, kimileri ise unutmak yada yokluğuna alışmak istemiyor. Ben hiç unutmak istemedim. Kafamda kalbimde…